нас дубасіла

за суседнімі столікамі бухалі беларускія літаратары

і аднаму з нас прыйшла ў галаву ўратавальная ідэя выпіць гарэлкі

дзеля супакою ці хутчэй мабыць за ўпакой

як дарослыя

мы замовілі па кілішку гарэлкі бяз закусі

і памятаю я тады ажно прасьлязіўся ад радасьці

што ўрэшце магу бухнуць у Доме літаратара зь беларускімі літаратарамі

і ад прыкрасьці што больш пабухаць зь імі ў Доме літаратара мне не давядзецца

у кожным разе гарэлка зайшла мне надзвычай добра

а там ужо й прыехала машына

таму паўтарыць мы зь сябрамі ўжо не пасьпелі

а празь нейкі час пасьля майго ад’езду Дом літаратара зачынілі

дакладней забралі яго ў беларускіх літаратараў

і цяпер яны бухаюць на іншых кропках

я да прыкладу ў Празе


13 студзеня – 1 лютага 2016 г.


23. Замест эпілёгу

Мой менскі сябар зьехаў


цягам рэшты дня


мне стала чуецца за вокнамі ягоны

хрыпаты беларускі гоман, быццам ён

апавядае незнаёмаму дзяўчу

пра дзіўныя часы канца стагодзьдзя,

якіх дзяўчына, ведама ж, ня помніць,

у чым ёй можна толькі пазайздросьціць.


Я прыслухоўваюся й пазнаю ў размове адгалосак

нашае ўсяночнай п'янкі – мы зь сябрам паміналі

старое:

Старажоўку, «Старажытнае», «Сторожа Сергеева», старавераў.


Нягледзячы на мноства больш цікавых, «вечных» тэмаў,

мы іх амаль не закраналі.

Пра іх заўжды можна пагутарыць і з кімсьці іншым.


Магчыма, гэта і ёсьць неўміручасьць –

незьнішчальны водгалас менскай гаворкі

ў праскай вуліцы, мацнейшы за галасы чужынцаў.


Толькі пад вечар вымаю зь пяткі драбочак шкла

ад разьбітага ўчора келіху.


2014 г.