Ĝi sendube estas la sola neĝa talismano kiu troviĝas surtere ĝuste nun, diris Mumintrolo.

Sed mi ne povas rezigni la naĝzonon! ĝemis Snif. Kara Mumintrolo, ĉu ni ne povas dividi la etan neĝfalon!

Hm, diris Mumintrolo.

Ĉu mi ne povus almenaŭ teni ĝin kelkfoje, petis Snif. En la dimanĉoj?

Mumintrolo iom cerbumis. Poste li diris: Jes. Vi povas havi ĝin dimanĉe kaj merkrede.

Fore de tie vagis Snufmumriko. Li paŝis kiel eble plej proksime al la siblantaj ondoj, kaj kiam ili mordetis al liaj ŝuoj li forsaltis ridante. Tio estis sufiĉe moka al ili!

Iom for de la kabo Snufmumriko renkontis la patron de Mumintrolo kiu okupiĝis savi trunkstumpojn kaj tabulojn.

Bone, ĉu ne? spiregis Muminpatro. El ĉi tio mi konstruos varfon por Aventuro!

Ĉu mi helpu vin surterigi ilin? demandis Snufmumriko. Ne, ne! diris Muminpatro timigite. Tion mi mem kapablas. Provu trovi ion propran por surterigi!

Ĉi tie troviĝis multo por savi el la maro sed nenio pri kio Snufmumriko zorgis. Bareletoj, duona seĝo, senfunda korbo kaj gladostablo. Pezaj, ĝenaj aĵoj.

Snufmumriko enpoŝigis la manojn kaj fajfis. Li forsaltis de la ondoj kaj postkuris ilin mokante. Kaj kiam ili volis kapti lin, li denove forsaltis. Laŭ la tuta longa, soleca sablostrando.

Sed fore sur la kabo Snorkfraŭlino grimpadis inter la rokoj. Ŝi kaŝis siajn bruligitan fruntajn lanugojn sub krono el marlilioj kaj serĉis bordan trovaĵon kiu surprizos la aliajn kaj igos ilin enviaj. Kaj post kiam ili admiros ĝin ŝi donacos ĝin al Mumintrolo (se ĝi ne iel rilatas al juveloj, kompreneble). Estis malfacile grimpi inter la ŝtonoj, kaj la krono senĉese volis forbloviĝi de ŝi. Ĉiuokaze nun ŝtormis malpli. La maro ŝanĝis siajn kolerajn verde siblajn kolorojn al kviete bluaj, kaj la ondoj portis siajn ŝaŭmkrestojn pli multe kiel ornamon ol kiel minacon. Snorkfraŭlino krablis suben sur mallarĝa gruzbenko kiu borderis la akvorandon. Sed tie troviĝis nenio krom iom da fukoj kaj kanoj kaj kelkaj tabulstumpoj. Mishumore ŝi vagis plu direkte al la kabo. Estas malĝojige ke la aliaj efektivigas tiel multe sed mi ne, diris Snorkfraŭlino al si enpense. Ili saltas sur glacipecoj kaj digas riveretojn kaj kaptas formik-leonojn. Mi ŝatus fari ion mirigan, tute sola kun mi mem kaj imponi al Mumintrolo.

Suspirante ŝi rigardis al la dezerta strando. Kaj tiam ŝi subite haltis kaj ŝia koro ekbatis. Plej fore sur la kabo... Ho, ne, tio estas tro terura! Iu kuŝis plaŭdante kontraŭ la strandaj ŝtonoj kun la kapo subakve! Kaj iu estis ege granda, dekoble tiel granda kiel la eta Snorkfraŭlino!

Mi tuj kuros venigi la aliajn, ŝi pensis. Sed ŝi ne kuris.

Nun vi ne denove estu malkuraĝa! diris Snorkfraŭlino al si. Vi devas rigardi kiu estas tiu! Kaj tremante ŝi alproksimiĝis al la teruraĵo. Estis granda sinjorino...

Granda sinjorino sen kruroj... kiel terure! Snorkfraŭlino faris kelkajn tremantajn paŝojn kaj haltis en plej granda surpriziĝo. La granda sinjorino estis farita el ligno! Kaj ŝi estis mirinde bela. Tra la klara akvo lumis ŝia trankvila, ridetanta vizaĝo kun ruĝaj vangoj kaj lipoj, kaj la rondaj bluaj okuloj estis vaste malfermitaj. Ankaŭ la haroj estis bluaj, ili serpentis en longaj pentritaj bukloj sur la ŝultroj. Ŝi estas reĝino, diris Snorkfraŭlino ravite. La manoj de la bela sinjorino kuŝis kruce sur la brusto kiu brilis de oraj floroj kaj ĉenoj, kaj de la maldika talio la robo fluis en molaj, ruĝaj faldoj. Kaj ĉio estis el pentrita ligno. La sola strangaĵo estis ke ŝi ne havis dorson.

Изображение к книге ĈAPELO DE SORĈISTO

Ŝi preskaŭ estas tro bela donaco por Mumintrolo, cerbumis Snorkfraŭlino. Sed li tamen ricevos ŝin!

Estis fiera Snorkfraŭlino kiu je la vesperiĝo pagajis en la boatgolfon, sidante sur la ventro de la ligna reĝino.

Ĉu vi trovis boaton? demandis la snorko.

Imagu ke vi povis venigi ĝin ĉi tien tute sola, admiris Mumintrolo.

Ĝi estas ŝipobeka figuro! diris Muminpatro kiu estis surmare en sia junaĝo. La maristoj kutimas ornami la pruon de la ŝipo per bela reĝino el ligno.

Kial? demandis Snif.

Por esti tre belaj, diris la patro.

Sed kial ŝi ne havas dorson? scivolis la hemulo.

Jen kie ŝi estas fiksita al la pruo, kompreneble, diris la snorko. Tion ja ĵusnaskita musido povas kompreni!

Ŝi estas ege tro granda por esti najlita al Aventuro, diris Snufmumriko. Ege domaĝe!

Ho, la bela sinjorino! suspiris la patrino de Mumintrolo. Imagu, esti tiel bela kaj ne havi ian plezuron el tio!

Kion vi faros pri ĝi? demandis Snif.

Snorkfraŭlino mallevis la rigardon kaj ridetis. Poste ŝi diris: Mi donacos ĝin al Mumintrolo.

Mumintrolo povis eldiri eĉ ne unu vorton. Tute ruĝvizaĝa li antaŭeniris kaj kapklinis. Snorkfraŭlino konfuzite riverencis kaj la tuta afero aspektis kvazaŭ ili estus en festeno.

– Fratino, diris la snorko. Vi ne vidis kion mi trovis!

Kaj li fiere montris al granda brilanta amaso da oro kuŝanta sursable.

La okuloj de Snorkfraŭlino elstaris. Vera oro! ŝi spiris.

Troviĝas multe, multe pli! fanfaronis la snorko. Monto el oro!

Kaj mi rajtas kolekti ĉion kio defalas per si mem kaj havi ĝin kiel mian propran, diris Snif.

Ho, kiom oni admiris la trovaĵojn unu de la aliaj surstrande! Subite la muminfamilio riĉiĝis. Sed la plej valora tamen estis la ŝipobeka figuro kaj la eta neĝado en la vitra globo.

Изображение к книге ĈAPELO DE SORĈISTO

Estis peze ŝarĝita velboato kiu fine ekiris for de la soleca insulo tra la postŝtorma hulado. Malantaŭ ĝi treniĝis granda floso el trunkoj kaj tabuloj, kaj la ŝarĝo konsistis el oro kaj vintra talismano, granda bela buo, boto, duona ĉerpilo, savzono kaj bastmato, kaj ĉe la pruo kuŝis la ŝipobeka figuro rigardante foren al la maro. Apud ŝi sidis Mumintrolo tenante manon sur ŝia bela blua hararo. Li estis tiel feliĉa!

Snorkfraŭlino de temp’ al tempo rigardis ilin.

Ho, se mi estus same bela kiel la ligna reĝino, ŝi pensis. Nun mi eĉ ne plu havas mian fruntan lanugon... Ŝi ne sentis sin same ĝoja kiel ĵus. Ne, ŝi estis preskaŭ malĝoja.

Ĉu vi ŝatas la lignan reĝinon? ŝi demandis.

Tre! respondis Mumintrolo ne levante la rigardon.

Sed vi ja diris ke vi ne ŝatas fraŭlinojn kun haroj, diris Snorkfraŭlino. Cetere ŝi estas nur pentrita!

Sed tiel bele pentrita! diris Mumintrolo.

Snorkfraŭlino malĝojis. Ŝi rigardis suben en la maron dum ploro ŝtopis ŝian gorĝon kaj ŝi malrapide griziĝis. La ligna reĝino aspektas stulte! ŝi diris kolere.

Tiam Mumintrolo levis la rigardon.

Kial vi estas griza? li demandis surprizite.

Pro nenio! diris Snorkfraŭlino.

Tiam Mumintrolo foriris el la pruo kaj sidiĝis apud ŝin.

Sciu, li diris post iom. La ligna reĝino efektive aspektas ege stulte!

Jes, ĉu ne? diris Snorkfraŭlino kaj refariĝis rozkolora.

La suno malrapide malaltiĝis en vesperon kaj la longaj brilaj huloj estis kolorigataj flave kaj ore. Ĉio iĝis flava kaj ora, la velo, la boato, kaj tiuj kiuj sidis en ĝi.

Ĉu vi memoras la oran papilion kiun ni vidis? demandis Mumintrolo.

Snorkfraŭlino kapjesis, laca kaj feliĉa.

Malproksime la soleca insulo flamis en la sunsubiro.

Mi scivolas kion vi faros el la oro de la snorko? diris Snufmumriko.

Ni metos ĝin kiel ornamon ĉirkaŭ la florbedoj, diris la patrino de Mumintrolo. La pli grandajn pecojn, kompreneble, ĉar la etaj aspektas kiel rubaĵo.

Poste ĉiuj silentis kaj rigardis al la suno kiu subiris en la maron dum la koloroj paliĝis en bluon kaj violkoloron kaj Aventuro malrapide balanciĝis hejmen.


Изображение к книге ĈAPELO DE SORĈISTO

KVINA ĈAPITRO


en kiu oni parolas pri la Reĝa Rubeno, pri la fiŝado per longa hokarfadeno de la snorko kaj la morto de la mamluko, kaj pri kiel la mumindomo transformiĝis en ĝangalon.

Estis iam en la fino de julio, kaj en Muminvalo estis tre varmege. Eĉ ne la muŝoj havis forton zumi. La arboj ŝajnis lacaj kaj polvaj, la rivero sekiĝis kaj fluis mallarĝa kaj bruna tra velkantaj herbejoj. La akvo ne plu taŭgis por fari sukon en la ĉapelo de sorĉisto (kiu denove estis akceptita kaj staris sur la komodo sub la spegulo).

Tagon post tago la suno brilis rekte suben al la valo kiu kuŝis kaŝita inter montetoj. Ĉiuj bestetoj krablis en siajn malvarmajn tunelojn, kaj la birdoj silentis. Sed la amikoj de Mumintrolo nervoziĝis pro la varmo kaj rondiris kverelante unu kun la alia.

Panjo, diris Mumintrolo, elpensu al ni ion por fari! Ni nur kverelas kaj estas tiel varme!

Jes, kara infano, diris Muminpatrino. Mi rimarkis tion. Mi eble ŝatus dum kelka tempo esti sen vi. Ĉu vi ne povus transloĝiĝi en la groton dum kelkaj tagoj? Tie estas malpli varme kaj vi povus kuŝi enmare por trankviliĝi dum la tuta tago se vi volus.

Ĉu ni rajtas ankaŭ dormi en la groto? demandis Mumintrolo ĝoje.

Jes ja! diris la patrino. Kaj ne revenu hejmen antaŭ ol vi estos gajaj.

Estis tre ekscite serioze ekloĝi en la groto. Meze sur la sablogrundo ili metis la petrollampon. Ĉiu fosis kavon kiu konvenis al lia aparta formo kaj dorma pozo kaj tie sternis kuŝejon. La manĝoprovizoj estis dividitaj en ses egalajn amasojn. Troviĝis sekvinbera pudingo kaj kukurba kaĉo, bananoj, striaj mentbombonoj kaj maizo kaj krome patkuko por la morgaŭa matenmanĝo.

Vespere venteto ekblovis kaj solece flugis super la mara strando. La suno subiris ruĝe kaj plenigis la groton per sia varma lumo. Snufmumriko ludis krepuskajn kantojn kaj Snorkfraŭlino kuŝis kun sia bukla kapo sur la genuoj de Mumintrolo.

Ĉiu sentis sin bonvola post la sekvinbera pudingo, kaj estis tute konvene timige vidi la krepuskon ŝteliri de trans la maro.

Mi estas tiu kiu iam trovis la groton, diris Snif.

Kaj neniu zorgis diri ke tion ili jam centfoje aŭdis.

Ĉu vi kuraĝas aŭdi ion teruran? demandis Snufmumriko kaj eklumigis la lampon.

Kiom teruran? scivolis la hemulo.

Proksimume kiel de ĉi tie ĝis la pordo aŭ iom pli foren, diris Snufmumriko. Se tio ion signifas al vi.

Ne, male, diris la hemulo. Nur rakontu, kaj mi avertos kiam mi ektimos.

Bone, diris Snufmumriko. (Nun vi aŭdos historion kiun iu gafsino rakontis al mi kiam mi estis infano.) Ĉe la fino de l’ mondo situas kapturne alta monto. Ĝi estas fulge nigra kaj silke glata. Ĝi deklivas krute suben kie troviĝas neniu fundo kaj la nuboj glisas ĉirkaŭ ĝi. Sed plej alte surpinte situas la domo de l’ sorĉisto, kaj ĝi aspektas ĉi tiel. Kaj Snufmumriko desegnis la domon en la sablo.

Ĉu ĝi ne havas fenestrojn? demandis Snif.

Ne, diris Snufmumriko. Nek pordon, ĉar la sorĉisto ĉiam revenas hejmen rajdante sur nigra pantero. Li ĉiam rajdadas nokte kolektante rubenojn en sia mantelo.

Изображение к книге ĈAPELO DE SORĈISTO

Kion vi diras? vokis Snif kun elstaraj oreloj. Rubenojn? Kiel li trovas ilin?

La sorĉisto povas transformiĝi en ion ajn, diris Snufmumriko. Kaj li povas eniĝi en la teron kaj ĝis la marfundo kie troviĝas la kaŝitaj trezoroj.

Kion li faras per tiom da gemoj? demandis Snif envie.

Nenion. Li nur kolektas ilin, diris Snufmumriko. Proksimume kiel la hemulo kolektas plantojn.

Ĉu vi diris ion? ekkriis la hemulo kaj vekiĝis en sia sablokavo.

Mi rakontis ke la sorĉisto havas domon plenan de rubenoj, diris Snufmumriko. Ili kuŝas en grandegaj amasoj kontraŭ la muroj kaj estas enkrustitaj en la muroj kvazaŭ okuloj de sovaĝbestoj. La domo de la sorĉisto ne havas tegmenton kaj la nuboj kiuj flugas super ĝi estas ruĝaj kiel sango pro rebrilo de la rubenoj. Ankaŭ liaj propraj okuloj estas ruĝaj kaj brilas en mallumo.

Nun mi baldaŭ ektimos, diris la hemulo. Rakontu singarde, mi petas!

Kiel feliĉa li devas esti, tiu sorĉisto, suspiris Snif.

Tute ne, diris Snufmumriko. Ne ĝis li trovos la Reĝan Rubenon. Ĝi estas preskaŭ same granda kiel la kapo de la nigra pantero, kaj rigardi en ĝin estas kiel vidi likvan fajron. La sorĉisto serĉis la Reĝan Rubenon sur ĉiuj planedoj, eĉ sur Neptuno – sed li ne trovis ĝin. Li ekiris al la luno por serĉi en la krateroj, sed li ne havas grandan esperon sukcesi. Ĉar plej interne la sorĉisto kredas ke la Reĝa Rubeno troviĝas sur la suno. Kaj tien li ne povas veni. Li provis plurfoje, sed estas tro varmege. Kaj tio estas kion la gafsino rakontis al mi.

Tio estas bona rakonto, diris la snorko. Donu al mi plian mentbombonon.

Snufmumriko dum kelka tempo silentis. Poste li diris: Ne estas rakonto. Ĉio estas vera.

Mi ĉiam kredis ke ĝi estas vera, ekkriis Snif. Tio pri la gemoj sonas tiel reala!

Kaj kiel eblas scii ke la sorĉisto ekzistas? demandis la snorko malkredeme.

Mi vidis lin, diris Snufmumriko kaj ekbruligis sian pipon. Mi vidis la sorĉiston kaj lian panteron sur la insulo de hatifnatoj. Ili rajdis tra la aero meze de la fulmotondro.

Sed vi nenion diris! ekkriis Mumintrolo.

Snufmumriko levis la ŝultrojn. Plaĉas al mi havi sekretojn, li diris. Cetere, la gafsino rakontis ke la sorĉisto estas vestita en nigra cilindra ĉapelo.

Ĉu vi certas? kriis Mumintrolo.

Devas esti tiu! volis Snorkfraŭlino.

Efektive, diris la snorko.

Kio? scivolis la hemulo. Pri kio vi parolas?

Pri la ĉapelo, kompreneble, diris Snif. La nigra cilindra ĉapelo kiun mi trovis ĉi-printempe! La sorĉa ĉapelo! Ĝi sendube forbloviĝis de li kiam li flugis al la luno!

Snufmumriko kapjesis.

Sed imagu se la sorĉisto revenos por preni sian ĉapelon, diris Snorkfraŭlino ekscitite. Mi neniam kuraĝus rigardi liajn ruĝajn okulojn!

Li kredeble restas sur la luno, diris Mumintrolo. Ĉu estas longa vojo tien?

Sufiĉe, diris Snufmumriko. Cetere li supozeble bezonos longan tempon por traserĉi ĉiujn kraterojn.

Estis kelktempa maltrankvila silento. Ĉiuj pensis pri la nigra ĉapelo kiu staris hejme sur la komodo sub la spegulo.

Iomete altigu la lampon, diris Snif.

Ĉu vi aŭdis ion? flustris Snorkfraŭlino. Ekstere...

Ili gapis al la nigra enirejo de la groto kaj aŭskultis. Etaj, etaj, malpezaj sonoj – ĉu eble la plandaj paŝoj de pantero?

Estas pluvo, diris Mumintrolo. La pluvo alvenis. Nun ni iom dormu.

Kaj ili kuŝiĝis ĉiu en sian sablokavon volvante la kovrilojn ĉirkaŭ si. Mumintrolo estingis la lampon, kaj je la malforta susuro de pluvo li englitis en dormon.

La hemulo vekiĝis pro tio ke lia dormkavo estis plena de akvo. La varma somera pluvo flustris ekster la groto, ĝi fluis riverete kaj akvofale laŭ la muroj, kaj ĉiu akvo kiu troviĝis ekstere kaj interne fluis ĝuste en lian dormkavon.

Mizero, mizero, diris la hemulo al si. Poste li vringis la akvon el sia robo kaj iris eksteren por rigardi la veteron. Ĉie estis same, grize kaj malseke kaj mizere. La hemulo pripensis ĉu li emas bani sin, sed li ne emis.

Neniam estas ordo en la mondo, pensis la hemulo malgaje. Hieraŭ estis tro varmege kaj nun estas tro malseke. Mi iru enen por rekuŝiĝi.

La dormkavo de la snorko ŝajnis plej seka.

Movu vin for, diris la hemulo. Pluvis en mian liton.

Plej malbone por vi mem, diris la snorko kaj turnis sin sur la alian flankon.

Tial mi intencas dormi en via kavo, klarigis la hemulo. Bonvolu malsnorkiĝi!

Sed la snorko nur iom grumblis kaj dormis plu. Tiam venĝemo plenigis la koron de la hemulo, kaj li fosis kanalon tra la sablo inter sia propra dormkavo kaj tiu de la snorko.

Tio estis malhemaĵo, diris la snorko kaj sidiĝis sub sia malseka kovrilo. Sed mi neniam kredus ke vi povas elpensi ion tiel ruzan!

Tio okazis per si mem, diris la hemulo gaje. Kaj kion ni do faru hodiaŭ?