Ili marŝis en vico kontraŭ la marstrando. Fine iris Snif, trenante ses etajn ludilboatojn post si.

Ĉu vi pensas ke la moskorato fuŝis ion? flustris Mumintrolo al Snufmumriko.

Espereble ne! reflustris Snufmumriko. Sed mi sentas min iom maltrankvila!

Tiumomente ĉiuj haltis tiel subite ke la hemulo preskaŭ ekhavis la fiŝvergon en la okulon.

Kiu krias!? ekkriis Muminpatrino ekscitite.

La tuta arbaro skuiĝis pro sovaĝaj hurloj. Iu aŭ io venis galopante kontraŭ ili sur la vojo, murmurante pro timego aŭ furiozo.

Kaŝu vin! kriis la patro de Mumintrolo. Iu sovaĝbesto venas!

Sed antaŭ ol iu havis tempon fuĝi aperis la moskorato kun gapantaj okuloj kaj starantaj lipharoj. Li svingis la manojn kaj faris malkoheran paroladon kiun neniu vere komprenis, sed el kiu evidentiĝis ke li tre koleras aŭ timas aŭ koleras ĉar li ektimis. Poste li saltis plu kontraŭ Muminvalo.

Kio okazis al la moskorato? diris la patrino de Mumintrolo emociite. Li kiu ĉiam estas tiel trankvila kaj digna!

Ĉu tiel incitiĝi ĉar la hamakŝnuro rompiĝis? murmuris Muminpatro skuante la kapon.

Mi pensas ke li koleras ĉar ni forgesis porti manĝon al li, diris Snif. Nun ni povos mem manĝi ĝin.

Dum zorgema pripensado ili pluiris kontraŭ la marstrando. Sed Mumintrolo kaj Snufmumriko ŝteliris antaŭ la aliaj kaj iris ŝparvojon ĝis la groto.

Ni ne kuraĝas eniri tra la pordo, diris Snufmumriko. En okazo ke TIO restas. Ni grimpu sur la monton por rigardi suben tra la plafona fendego.

Silente ili krablis supren sur la monto kaj indiane serpentis antaŭen kontraŭ la plafona truo. Ege singarde ili rigardis suben en la groton. Jen staris la ĉapelo de sorĉisto, kaj ĝi estis malplena. La plejdo estis ĵetita en unu angulon, la libro en alian. La groto estis forlasita.

Sed ĉie sur la sablo vidiĝis strangaj spuroj, kvazaŭ iu dancus kaj saltadus.

Tiujn spurojn faris ne la piedoj de la moskorato! diris Mumintrolo.

Mi demandas min ĉu entute iuj piedoj faris ilin, diris Snufmumriko. Ili aspektas ege strange. Ili malgrimpis reen de la monto, ĵetante ĉirkaŭ si timajn rigardojn.

Sed nenio danĝera renkontis ilin.

Ili neniam eksciis kio tiel terure timigis la moskoraton, ĉar li rifuzis rakonti tion. *)

*) Se vi volas ekscii en kion transformiĝis la falsdentoj de la moskorato, vi ja povas demandi vian panjon. Ŝi sendube scias. – Noto de la aŭtoro.

Sed dume la aliaj atingis la strandon. Ĉiuj staris are ĉe la akvorando parolante kaj gestante.

Ili trovis boaton! kriis Snufmumriko. Venu, ni kuru rigardi!

Tio efektive estis vera. Reala, granda velboato, tabulkovre konstruita, kun remiloj kaj fiŝujo kaj pentrita verde kaj blanke!

Kies ĝi estas? spiregis Mumintrolo kiam li alvenis.

Nenies! diris Muminpatro triumfe. Ĝi drivis teren sur nian strandon. Ĝi estas donaco de la maro!

Ĝi devas havi nomon! vokis Snorkfraŭlino. Ĉu ne"Vagulino" estus ege bele?

Vi mem povas esti vagulino, diris la snorko malestime. Mi proponas Maraglo.

Ne, devas esti en latino, kriis la hemulo. Muminates Maritima!

Mi vidis ĝin unue! kriis Snif. Mi rajtas elekti ĝian nomon. Ĉu ne estus amuze se ĝi nomiĝus SNIF. Tio estas tre mallonga kaj bona.

Laŭ vi, tio estas, diris Mumintrolo.

Trankviliĝu, idoj! diris la patro. – Trankvilaj, trankvilaj. Estas klare ke Panjo elektos la nomon, ĉu ne? Ĉi tio estas ŝia ekskurso.

Muminpatrino ruĝiĝis. Se mi kapablas! ŝi diris humile. Snufmumriko havas tiom da fantazio. Li certe farus tion pli bone.

Nu, mi ne bone scias, diris Snufmumriko flatite. Se tamen diri la veron, mi jam dekomence pensis ke Kaŝiranta Lupo estus tre impona.

Ne! kriis Mumintrolo. Panjo elektu.

Nu, karaj infanoj, diris Muminpatrino. Se vi nur ne trovos min ridinda kaj eksmoda. Mi pensis ke la boato povus havi nomon kiu pensigas pri ĉio kion ni faros per ĝi – kaj do ŝajnas al mi ke Aventuro povus konveni.

Bone! Bone! kriis Mumintrolo. Ni baptos ĝin! Panjo! Ĉu vi havas ion kio similas ĉampanbotelon?

Muminpatrino serĉis la botelon da fruktsuko en ĉiuj siaj korboj.

Ej, kiel domaĝe! ŝi ekkriis. Ŝajne mi forgesis la fruktsukon!

Sed mi ja demandis ĉu ĉio kunestas, diris Muminpatro.

Ili iĝis tute mishumoraj. Forveli per boato kiu ne estas bone baptita povas signifi malfeliĉon!

Tiam Mumintrolo ekhavis brilan ideon.

Donu al mi la kaserolojn, li diris. Kaj poste Mumintrolo plenigis la kaserolojn per marakvo kaj portis ilin supren en la groton kaj la ĉapelon de sorĉisto.

Kiam Mumintrolo revenis li etendis la transformitan akvon al sia patro dirante: Gustumu!

Muminpatro trinkis gluton kaj mienis kontente. Kie vi akiris ĉi tion, filo? li demandis.

Sekretoj! diris Mumintrolo.

Do ili plenigis konfitaĵujon per transformita akvo kaj frakasis ĝin kontraŭ la pruo de la velboato dum Muminpatrino kun fiero deklamis: Por tempo kaj nuno (muminesprimo uzata je baptoj) mi baptas vin"Aventuro".

Ĉiuj hurais, kaj poste oni enboatigis korbojn, plejdojn, ombrelojn, fiŝvergojn, kovrilojn, kaserolojn kaj banŝortojn, kaj la muminfamilio forvelis kun siaj amikoj sur la sovaĝan, verdan maron.

Estis bela tago. Eble ne tute klara, ĉar maldensa brumo kovris la sunon. Aventuro streĉis sian blankan velon kaj sagis direkte al la horizonto. Ondoj batis kontraŭ la flankoj de la boato kaj la vento kantis kaj martroloj kaj marfraŭlinoj dancis ĉirkaŭ la pruo.

Snif ligis siajn ses boatetojn en vico unu post la alia, kaj nun la tuta floto velis en la postakvo. La patro de Mumintrolo stiris kaj Muminpatrino sidis dormetante. Tre malofte ŝi havis tian kvieton ĉirkaŭ si. Super ili rondiris grandaj blankaj birdoj.

Kien ni iru? demandis la snorko.

Ni iru al insulo! petis Snorkfraŭlino. Mi neniam antaŭe estis sur insuleto!

Do ĉi-foje vi faros tion, diris la patro. Sur la unua vidata insulo ni albordiĝos.

Mumintrolo sidis plej antaŭe ĉe la pruo gvatante al malprofundaĵoj. Li ravite gapis suben en la verdan profundon kie la pruo de Aventuro tranĉis antaŭen kun blankaj lipharoj.

Hej ho! vokis Mumintrolo ravite. Ni vojaĝos al insulo!

Fore en la maro situis la soleca insulo de hatifnatoj, ĉirkaŭita de rifoj kaj surfoj. Unufoje jare la hatifnatoj kolektiĝis tie antaŭ ol denove ekiri en sia senfina vagado ĉirkaŭ la mondo. Ili alvenis el ĉiuj mondflankoj, silente kaj serioze, kun siaj etaj blankaj, malplenaj vizaĝoj. Kial ili jare kunvenas estas malfacile diri, ĉar ili povas nek aŭdi nek paroli kaj neniam okulfiksas ion ajn krom la forajn celojn al kiuj ili vojaĝas.

Eble ili tamen ŝatas havi lokon kie ili hejmas kaj povas iom ripozi kaj renkonti konatojn. La jarkunveno ĉiam estas en junio, kaj do okazis tiel ke la muminfamilio kaj la hatifnatoj alvenis proksimume samtempe al la soleca insulo. Sovaĝa kaj alloga ĝi altiĝis el la maro, ornamita kaj kronita kvazaŭ por festo per blankaj surfoj kaj verdaj arboj.

Tero antaŭe! kriis Mumintrolo.

Ĉiuj klinis sin trans la boatrandon por rigardi.

Troviĝas sablostrando! vokis Snorkfraŭlino.

Kaj bona haveno! diris Muminpatro kaj elegante boardis inter rifoj ĝis la tero. Aventuro mole ŝoviĝis en la sablon kaj Mumintrolo saltis surteren kun la ligŝnuro. Baldaŭ la strando plenis de fervoro kaj agado. Muminpatrino kuntrenis ŝtonojn en fajrejon por varmigi la patkukon, ŝi kolektis brullignon kaj sternis la tablotukon sur la sablo kun eta ŝtono en ĉiu angulo por ke ĝi ne forbloviĝu. Ŝi vicigis ĉiujn tasojn kaj enfosis la buterujon en malsekan sablon en ombro de ŝtono kaj fine ŝi metis bukedon da strandlilioj meze de la tablo.

Ĉu ni povas helpi vin pri io? demandis Mumintrolo kiam ĉio estis preta.

Vi esploru la insulon, respondis la patrino (kiu sciis, ke tion ili sopiris). Estas grave scii kien oni trafis. Ĉi tie ja povas ekzisti danĝero.

Ĝuste, diris Mumintrolo. Kaj li ekiris kun la snorkaj gefratoj kaj Snif laŭ la suda bordo, dum Snufmumriko, kiu amis trovi aferojn sola, vagis laŭ la norda. La hemulo kunportis sian botanikan fosilon, sian verdan plantportujon kaj la grandigan lenson kaj vagis rekte en la arbaron. Li suspektis ke tie povas troviĝi strangaj plantoj kiun neniu ankoraŭ trovis.

Sed la patro de Mumintrolo sidiĝis sur ŝtonon por fiŝhoki. Kaj la suno malrapide rampis al posttagmezo dum fora nubaro densiĝis super la maro.

Meze de la insulo troviĝis verda maldensejo kun ebena tero ĉirkaŭata de florantaj veproj. Jen la hatifnatoj havis sian sekretan kunvenejon kie ili kolektiĝis unufoje jare je somermeza tempo. Proksimume tricent el ili jam alvenis kaj oni atendis ankoraŭ proksimume kvarcent kvindek. Ili silente rondiris sur la herbejo solene kapklinante unu al la alia. Meze de la maldensejo ili starigis altan foston, kaj sur tiu pendis granda barometro.

Ĉiufoje preterpasante la barometron ili profunde kapklinis antaŭ ĝi (kio aspektis sufiĉe amuze).

Dume la hemulo vagadis en la arbaro, ravita pro la maloftaj floroj kiuj ĉie brilis. Ili ne similis la florojn de Muminvalo, ili havis pli intensajn kaj pli malhelajn kolorojn kaj strangan formon.

Sed la hemulo ne vidis ke ili estas belaj, li kalkulis stamenojn kaj foliojn kaj murmuris al si: Jen la ducentdeknaŭa numero en mia kolekto!

Изображение к книге ĈAPELO DE SORĈISTO

Fine li atingis la hatifnatan maldensejon kaj vagis en ĝin, fervore serĉante inter la herboj. La hemulo levis la rigardon nur kiam li frapis la kapon al la fosto de la hatifnatoj. Tiam li konsternite rigardis ĉirkaŭ si. Neniam en sia vivo li vidis tiom da hatifnatoj en unu loko. Ili svarmis ĉie, kaj ĉiuj gapis al li per siaj etaj palaj okuloj. Mi demandas min ĉu ili estas koleremaj, pensis la hemulo maltrankvile. Ili ja estas etaj, sed ĝene multaj!

Li rigardis la grandan brilan barometron el mahagono. Ĝi montris pluvon kaj venton. Mirige, diris la hemulo palpebrumante en la sunbrilo. Kaj li frapetis al la barometro kiu falis sufiĉe multe. Tiam la hatifnatoj minace susuris kaj faris paŝon kontraŭ la hemulo.

Pro ĉio, diris la hemulo terurite. – Mi certe ne prenos vian barometron!

Sed la hatifnatoj ne aŭdis lin. Ili alproksimiĝis en vico post vico, susurante kaj flirtante per la manoj. La hemulo misglutis la koron kaj rigardis ĉirkaŭ si serĉante eblon savi sin. La malamikoj staris kvazaŭ muro ĉirkaŭ li kaj nur alproksimiĝis. Kaj inter la arbotrunkoj pluaj hatifnatoj alsvarmis, silentaj kaj kun senmovaj vizaĝoj. Foriru! kriis la hemulo. For! For!

Sed la hatifnatoj silente alproksimiĝis. Tiam la hemulo kolektis siajn jupojn kaj ekgrimpis sur la foston. Ĝi estis glita kaj malagrabla, sed la teruriĝo donis al li malhemajn fortojn kaj fine li sidis tremante sur la pinto tenante la barometron.

La hatifnatoj atingis la piedon de la fosto. Tie ili atendis. La tuta maldensejo estis kovrita de ili kvazaŭ de blanka tapiŝo, kaj la hemulo malbonfartis pensante pri tio kio okazos al li se li falos suben.

Helpu! li kriis per malforta voĉo. Helpu! Helpu! Sed la arbaro restis silenta.

Tiam li enigis du fingrojn enbuŝen kaj fajfis: tri mallongajn signalojn, tri longajn, tri mallongajn. Tri mallongajn, tri longajn, tri mallongajn. S.O.S.

Snufmumriko kiu vagis laŭ la norda bordo aŭdis la alarmsignalon de la hemulo. Kiam li distingis la direkton li tuj pafiĝis por helpi. La malproksima fajfo plilaŭtiĝis. Nun estas tre proksime, pensis Snufmumriko kaj singarde kaŝiris antaŭen. Heliĝis inter la arboj. Li vidis la maldensejon, la hatifnatojn kaj la hemulon kiu alkroĉis sin al la fosto. Ĉi tio estas pli aĉa afero, murmuris Snufmumriko. Poste li vokis: Saluton! Mi alvenis! Kiel vi tiel kolerigis la afablajn hatifnatojn?

Mi nur frapetis al ilia barometro, ĝemis la hemulo. Ĝi malaltiĝis, cetere. Klopodu forigi la abomenajn bestetojn, kara mumriko!

Mi devas pensi iom, diris Snufmumriko.

(De ĉi tiu interparolo la hatifnatoj aŭdis nenion, ĉar ili ja ne havas orelojn.)

Post iom vokis la hemulo: Pensu rapide, mumriko, ĉar mi baldaŭ glitos suben!

Aŭskultu! diris Snufmumriko. Ĉu vi memoras tiufoje kiam venis arvikoloj en la ĝardenbedon? Muminpatro enfosis amason da fostoj en la teron kaj surmetis ventohelicojn sur ilin. Kaj kiam la helicoj rondiris estiĝis vibrado en la tero tiel ke la arvikoloj nervoziĝis kaj foriris!

Viaj historioj ĉiam estas tre interesaj, diris la hemulo amare. Sed mi ne povas kompreni kiel ili rilatas al mia malĝojiga situo!

Sufiĉe multe, diris Snufmumriko. Ĉu vi ne komprenas? Hatifnatoj nek parolas nek aŭdas kaj vidas tre malbone. Sed ilia palpsento estas delikata! Provu balanci la foston tien-reen per etaj skuoj! La hatifnatoj certe sentos tion en la tero kaj ektimos. Tio iros rekte en ilian stomakon, komprenu!

La hemulo klopodis balanci la foston tien-reen.

Mi falos suben! li time ekkriis.

Pli rapide, pli rapide! vokis Snufmumriko. Etaj, etaj skuoj!

La hemulo balanciĝis tien-reen, kaj post iom la hatifnatoj ekhavis malagrablan senton en la plandoj. Ili susuris pli forte kaj malkviete moviĝis. Kaj subite ili fuĝis panike, precize kiel faris la arvikoloj.

En unu momento la maldensejo malpleniĝis. Snufmumriko sentis la hatifnatojn froti liajn krurojn irante en la arbaron, kaj ili bruligis precize kiel urtikoj.

La hemulo perdis la prenon pro pura trankviliĝo kaj falis suben sur la herbejon.

Ho, mia kor’! li ĝemis. Nun denove ĝi saltis for en la gorĝon. Neniam estas io ajn krom bruo kaj danĝero de kiam mi venis en la muminfamilion!

Nun trankviliĝu, diris Snufmumriko. Vi ja bone saviĝis!

Abomenaj bestetoj! kverelis la hemulo. Ĉiuokaze mi kunportos ilian barometron por puni ilin!

Prefere lasu ĝin, avertis Snufmumriko.

Sed la hemulo dehokis la grandan brilan barometron kaj triumfe ŝovis ĝin sub la brakon.

Nun ni reiru, li diris. Mi estas tute terure malsata.

Kiam Snufmumriko kaj la hemulo revenis, ĉiuj aliaj manĝis ezokon kiun Muminpatro eligis el la maro.

Saluton! vokis Mumintrolo. – Ni rondiris la tutan insulon! Kaj ĉe la ekstera flanko troviĝas teruraj sovaĝaj rokoj kiuj subiras rekte en la maron.

Kaj ni vidis amason da hatifnatoj, rakontis Snif. Almenaŭ cent!

Ne parolu pri ili, diris la hemulo kun emfazo. Ĝuste nun mi ne eltenas tion. Sed jen vi vidos mian militan trofeon!

Kaj la hemulo fiere lokis sian barometron meze de la manĝotablo.

Ho, kiel brila kaj bela! ekkriis Snorkfraŭlino. Ĉu ĝi estas horloĝo?

Ne, ĝi estas barometro, diris Muminpatro. Per ĝi oni vidas ĉu estos bela vetero aŭ ŝtormo. Kelkfoje ĝi montras tute ĝuste!

Li frapetis al la barometro kaj serioze sulkis la vizaĝon.

Estos ŝtormo! li diris.

Ĉu granda ŝtormo? demandis Snif time.

Rigardu mem, diris Muminpatro. La barometro indikas 00, kaj tio estas la plej malalta kiun barometro povas indiki. Se ĝi ne ŝercas al ni.

Sed efektive ŝajnis kvazaŭ ĝi ne ŝercus. La brumo densiĝis en flavgriza nebulo, kaj fore ĉe la horizonto la maro estis strange nigra.

Ni devas hejmeniri, diris la snorko.

Ankoraŭ ne! petis Snorkfraŭlino. Ni ne havis tempon zorge esplori la rokojn de la ekstera flanko! Ni eĉ ne banis nin!

Ni ja povas atendi iomete por vidi kiel estos, diris Mumintrolo. Estus tia elreviĝo reiri hejmen kiam ni ĵus trovis ĉi tiun insulon!

Sed se estos ŝtormo ni tute ne povos iri, diris la snorko prudente.

Tio estus plej bona! ekkriis Snif. Ni restos ĉi tie por ĉiam!