Jes, ĝuste, diris Snorkfraŭlino kaj kapjesis.

Dum kelka tempo ili pensis pri tio glisante malrapide tra la arbaro.

Subite ili ekvidis la hemulon kiu vagis antaŭen kun la manoj surdorse kaj la nazo direktita al la tero. Mumintrolo kaj Snorkfraŭlino glisis malsupren ĉiuflanke de li, kaj samtempe ili vokis: Bonan matenon!

Aĉ! ekkriis la hemulo. Fi, kiom mi ektimis! Vi scias ke oni devas ne subiti al mi, mi povus misgluti la koron!

Изображение к книге ĈAPELO DE SORĈISTO

Ej, pardonu, diris Snorkfraŭlino. Ĉu vi scias sur kio ni rajdas?

Estas io stranga, diris la hemulo. Sed mi tre kutimas je tio ke vi faras strangaĵojn. Kaj ĝuste nun mi melankolias.

Kial do? demandis Snorkfraŭlino kompate. En ĉi tia bela tago?

La hemulo kapneis. Vi ĉiuokaze ne komprenus min, li diris.

Ni provos, diris Mumintrolo. Ĉu vi refoje perdis mispresaĵon?

Male, suspiris la hemulo. Mi havas ĉiujn. Ĉiun unuopan. Mia poŝtmarka kolekto estas kompleta. Nenio mankas en ĝi.

Nu, do! diris Snorkfraŭlino kuraĝige.

Jes, mi ja sciis ke vi ne komprenos min, diris la hemulo.

Mumintrolo kaj Snorkfraŭlino zorgeme rigardis unu la alian. Ili lasis siajn nubojn iomete retroiri pro respekto al la malĝojo de la hemulo kaj pluiris malantaŭ lia dorso. La hemulo vagis plu dum Mumintrolo kaj Snorkfraŭlino atendis ke li parolu pri tio kio plenigas lian koron.

Kaj post iom la hemulo ekkriis: Ha! Sensence.

Post ankoraŭ iom li diris: Al kio ĉio servas? Eblas uzi mian poŝtmarkan kolekton por necespapero!

Sed hemulo! diris Snorkfraŭlino afliktite. Ne parolu tiel! Via poŝtmarka kolekto estas la plej bona en la mondo!

Jen ĝuste la tubero en la afero! la hemulo senespere vokis. Ĝi estas preta! Troviĝas neniu poŝtmarko, neniu mispresaĵo kiun mi ne kolektis. Neniu sola! Kion mi faru?

Изображение к книге ĈAPELO DE SORĈISTO

Mi pensas ke mi komencas kompreni, diris Mumintrolo malrapide. Vi ne plu estas kolektanto, nur posedanto, kaj tio tute ne estas same amuza.

Ne, murmuris la hemulo korpremite. Tute ne. Li haltis kaj turnis sian sulkitan vizaĝon al ili.

Kara hemulo, diris Snorkfraŭlino kaj delikate glatumis al li la manon. Mi havas ideon. Imagu se vi komencus kolekti ion tute alian, ion tute novan?

Jen ideo, konsentis la hemulo. Sed li ankoraŭ restis ĉifita, ĉar li pensis ke ne eblas ĝoji tuj post tiel granda ĉagreno.

Ekzemple papiliojn? proponis Mumintrolo.

Neeble, diris la hemulo kaj malgajiĝis. Tion kolektas mia kuzo je la patra flanko. Kaj mi ne eltenas lin.

Ĉu silkajn rubandojn? diris Snorkfraŭlino.

La hemulo nur elsnufis.

Juvelojn? daŭrigis Snorkfraŭlino esperplene. Ili neniam elĉerpiĝas!

Aĉ! diris la hemulo.

Nu, do ni vere ne scias, diris Snorkfraŭlino.

Ni elpensos ion por vi, diris Mumintrolo konsole. Panjo certe scias. Se paroli pri alio, ĉu vi jam vidis la mosko-raton?

Li ankoraŭ dormas, respondis la hemulo malgaje. Li diris ke estas nenecese ellitiĝi tiel frue, kaj pri tio li vere pravis. Kaj la hemulo daŭrigis sian solecan vagadon tra la arbaro.

Mumintrolo kaj Snorkfraŭlino stiris siajn nubojn ĝis super la arbopintoj kaj malrapide balanciĝis antaŭen en la sunbrilo. Ili pensis pri io kion la hemulo povus kolekti.

Ĉu konkojn? proponis Snorkfraŭlino.

Aŭ pantalonbutonojn, diris Mumintrolo.

Sed la varmo dormemigis ilin. Ne eblis pensi. Ili kuŝiĝis surdorsen sur siaj nuboj kaj rigardis supren en la printempan ĉielon kie kantis alaŭdoj.

Изображение к книге ĈAPELO DE SORĈISTO

Kaj subite ili ekvidis la unuan papilion. Ĉiuj ja scias ke se la unua vidata papilio estas flava, tio signifas ke estos plezura somero. Se ĝi estas blanka nur estos trankvila somero (pri nigraj kaj brunaj papilioj ni entute ne parolu, tio estus ege tro malĝojiga).

Sed ĉi tiu papilio estis ora.

Kion tio povas signifi? scivolis Mumintrolo. Oran papilion mi neniam antaŭe vidis.

Oro estas eĉ pli bona ol flavo, diris Snorkfraŭlino. Vi spertos!

Kiam Mumintrolo kaj Snorkfraŭlino venis hejmen por la tagmanĝo la hemulo renkontis ilin sur la ŝtuparo. Li radiis pro ĝojo.

Nu? diris Mumintrolo. Kio estos?

Plantoj! kriis la hemulo. Mi botanikos! La snorko elpensis tion. Mi kolektos la plej belan herbarion de la mondo! Kaj la hemulo etendis la jupon por montri al ili sian unuan trovaĵon. Inter tero kaj folioj kuŝis eta maldika orstelo.

Gagea lutea, diris la hemulo fiere. Numero unu en la kolekto. Senerara ekzemplero.

Kaj li eniris kaj ŝutis ĉion sur la manĝotablon.

Movu tion al la angulo, diris Muminpatrino, ĉar ĉi tie la supo staros. Ĉu ĉiuj envenis? Ĉu la mosko-rato ankoraŭ dormas?

Kiel porko, diris Snif.

Ĉu vi hodiaŭ amuziĝis? demandis Muminpatrino post kiam ŝi plenigis ĉiujn telerojn.

Ege! kriis la tuta familio.

En la sekva mateno, kiam Mumintrolo iris al la ŝtipobudo por ellasi la kvin nubojn, ili jam malaperis, ĉiu el ili. Kaj neniu povis pensi ke tio iel rilatas al kelkaj ovoŝeloj kiuj denove kuŝas surfunde de la ĉapelo de sorĉisto.

La hemulo ĉiam estis vestita per robo kiun li heredis de sia onklino. Mi suspektas ke ĉiuj hemuloj portas jupon. Estas strange, sed tiel estas. – Noto de la aŭtoro.Изображение к книге ĈAPELO DE SORĈISTO

DUA ĈAPITRO


en kiu oni rakontas kiel Mumintrolo transformiĝis en fantom-simion kaj finfine venĝis al la formikleono, kaj krome pri la sekreta nokta vagado de Mumintrolo kaj Snufmumriko.

En iu varma kaj kvieta tago kiam somera pluvo falis sur Muminvalon oni decidis kaŝludi endome.

Snif staris en unu angulo kun la vizaĝo enmane kalkulante laŭte. Kiam li venis ĝis dek li turnis sin kaj komencis serĉi; unue en la kutimaj kaŝejoj kaj poste en la strangaj.

Mumintrolo kuŝis sub la veranda tablo kaj sentis sin iomete maltrankvila. Ĝi ne estis bona loko, tion li sentis. Snif certe levos la tablotukon, kaj tiam li estos kaptita. Mumintrolo rigardis tien-reen, kaj tiam li ekvidis la nigran cilindran ĉapelon kiun iu metis en angulon.

Tio estis brila ideo! Snif neniam ekpensos levi la ĉapelon. Mumintrolo rapide kaj silente rampis en la angulon kaj ŝovis la ĉapelon super la kapon. Ĝi ne atingis pli ol ĝis la ventro, sed se li tre malgrandigis sin kaj enŝovis la voston li certe estos sufiĉe nevidebla.

Mumintrolo subridis en sia soleco aŭdante ke ĉiuj aliaj estas trovataj, unu post la alia. La hemulo evidente refoje kaŝis sin sub la sofo, li neniam trovis pli bonan lokon. Nun ili ĉiuj kuradis serĉante Mumintrolon.

Li atendis ĝis li komencis timi ke ili laciĝos serĉi, tiam li elrampis el la ĉapelo kaj enigis la kapon tra la pordo dirante: Ku ku!

Snif longe gapis al li, poste li diris sufiĉe malamike: Ku ku al vi mem!

Kiu estas tiu? flustris Snorkfraŭlino.

La aliaj skuis la kapojn kaj gapis plu al Mumintrolo.

Kompatinda mumintroleto! En la ĉapelo de sorĉisto li transformiĝis en tre strangan beston. Ĉio kio estis ronda ĉe li nun iĝis malvasta, kaj ĉio malgranda grandiĝis. Kaj plej strange el ĉio estis ke li mem sola ne povis vidi kio okazis.

Jen vi sendube surpriziĝis, diris Mumintrolo kaj faris malcertan paŝon antaŭen per siaj altaj, malstabilaj kruroj. Vi tute ne scias kie mi estis!

Tio ne interesas nin, diris la snorko. Sed vi efektive aspektas tiel malbele ke ĉiu ajn povus surpriziĝi.

Kiel malamikaj vi estas, murmuris Mumintrolo malgaje. Eble vi devis tro longe serĉi. Kion ni nun faru?

Unue vi eble devus prezenti vin, diris Snorkfraŭlino rigide. Ni ja tute ne scias kiu vi estas.

Mumintrolo surprizite rigardis ŝin, sed poste li ekpensis ke ĉi tio estas nova ludo. Li gaje ridis kaj diris: Mi estas la Reĝo de Kalifornio!

Kaj mi estas la snorka fratino, diris Snorkfraŭlino. Ĉi tiu estas mia frato.

Mi nomiĝas Snif, diris Snif.

Mi estas Snufmumriko, diris Snufmumriko.

Aĉ, kiel tedaj vi estas, diris Mumintrolo. Ĉu vi ne povus elpensi ion pli malkutiman! Nun ni iru eksteren, mi pensas ke baldaŭ sereniĝos.

Li iris eksteren sur la ŝtuparon, kaj la aliaj sekvis lin, tre surprizite kaj sufiĉe suspekteme.

Kiu estas li? demandis la hemulo kiu sidis ekster la domo kalkulante stamenojn en sunfloro.

Li estas la Reĝo de Kalifornio, diris Snorkfraŭlino hezite.

Ĉu li loĝos ĉi tie? demandis la hemulo.

Tion Mumintrolo decidos, diris Snif. Mi vere scivolas kien li malaperis.

Mumintrolo ridis. Vi vere kelkfoje estas sufiĉe amuza, li diris. Imagu, se ni serĉadus Mumintrolon!

Ĉu vi konas lin? demandis Snufmumriko.

Nu, diris Mumintrolo. Eblus diri ke jes! Sufiĉe bone, efektive! Li estis preta krevi pro feliĉo pri la nova ludo kaj pensis ke li mastras ĝin bonege.

Kiam vi ekkonis lin? demandis Snorkfraŭlino.

Ni naskiĝis samtempe, respondis Mumintrolo kaj preskaŭ eksplodis pro amuziĝo. Sed vi sciu, li estas vere fieraĉa! Apenaŭ eblas akcepti lin en normala kompanio!

Fi, tiel vi ne rajtas diri pri Mumintrolo, diris Snorkfraŭlino bruske. Li estas la plej bona trolo de la mondo kaj ni treege ŝatas lin!

Mumintrolo estis ravita. Ĉu vere? li diris. Miaflanke mi trovas Mumintrolon vera pestulo.

Tiam Snorkfraŭlino ekploris.

Foriru, diris la snorko minace. Alie ni batos vin!

Nu nu, diris Mumintrolo konsternite. Tio ja estis nura ludo! Mi tre ĝojas ke vi tiom ŝatas min.

Ni tute ne ŝatas vin! kriis Snif akre. Ek kontraŭ li! Forpelu la aĉan reĝon kiu diras malbelaĵojn pri nia mumintrolo!

Kaj ili kune ĵetis sin kontraŭ la kompatinda Mumintrolo. Li estis ege tro konsternita por povi defendi sin, kaj kiam li havis tempon koleri, jam estis tro malfrue; li kuŝis plej sube en pugnanta kaj krianta pelmelo el brakoj, vostoj kaj kruroj.

Muminpatrino elvenis sur la ŝtuparon.

Kio okazas al vi, idoj! ŝi vokis. Tuj ĉesu batali!

Ili batas la reĝon de Kalifornio! singultis Snorkfraŭlino. Kaj ili pravas!

Mumintrolo krablis antaŭen, laca kaj kolera.

Panjo! li kriis. Ili komencis! Tri kontraŭ unu, tio ne estas justa!

Mi konsentas pri tio, diris Muminpatrino serioze. Sed vi certe incitis ilin. Cetere, kiu vi estas, besteto?

Ĉesigu tiun stultan ludon, kriis Mumintrolo. Vi tute ne estas amuzaj. Mi estas Mumintrolo, kaj jen staras mia panjo sur la ŝtuparo. Punkto, fino!

Vi ne estas Mumintrolo, diris Snorkfraŭlino malestime. Li havas etajn belajn orelojn, sed viaj aspektas kiel pottukoj!

Mumintrolo konfuzite palpis sian kapon kaj ekkaptis paron da terure grandaj, ĉifitaj oreloj. Sed mi estas Mumintrolo! li ekkriis senespere. Ĉu vi ne kredas min?

Mumintrolo havas konvene malgrandan voston, sed la via aspektas kiel lampobroso, diris la snorko.

Ho, estis vere! Mumintrolo palpis postaĵe per tremantaj manoj.

Viaj okuloj similas telerojn, diris Snif. Tiujn de Mumintrolo estis etaj kaj amikaj!

Prave, konfirmis Snufmumriko.

Vi estas trompulo! decidis la hemulo.

Ĉu neniu kredas min? ekkriis Mumintrolo. Zorge rigardu min, Panjo, kaj vi devas rekoni vian muminidon!

Muminpatrino zorge observis. Ŝi rigardis en liajn timigitajn telerajn okulojn, tre longe, kaj poste ŝi diris kviete:

Jes, vi estas Mumintrolo.

Kaj ĝuste en tiu momento li komencis transformiĝi. La okuloj, oreloj kaj vosto ŝrumpis, la nazo kaj ventro kreskis. Kaj jen staris Mumintrolo kompleta antaŭ ili en plena majesto.

Venu en miajn brakojn, diris Muminpanjo. Vidu, mian etan muminidon mi tamen ĉiam rekonos.

Pli malfrue en tiu tago Mumintrolo kaj la snorko sidis en unu el la sekretaj lokoj, tiu sub la jasmeno, kie oni estas ĉirkaŭata de de verda ronda folia groto.

Jes, sed ja devas esti iu kiu transformis vin, diris la snorko.

Mumintrolo kapneis. Mi vidis nenion mirindan, li diris. Kaj mi nenion manĝis, nek diris danĝerajn vortojn.

Sed vi eble hazarde eniris sorĉan ringon, cerbumis la snorko.

Ne laŭ mia scio, diris Mumintrolo. La tutan tempon mi sidis sub la nigra ĉapelo kiun ni uzas kiel paperkorbon.

Ene de la ĉapelo? demandis la snorko nekredeme.

Ĝuste tie, diris Mumintrolo.

Ili cerbumis ankoraŭ iom. Poste ili ekkriis samtempe: Devas esti...! gapante unu al la alia.

Venu! diris la snorko.

Ili supreniris en la verandon kaj proksimiĝis al la ĉapelo, tre singarde.

Ĝi ŝajnas sufiĉe ordinara, diris la snorko. Se oni ne konsideras ke cilindra ĉapelo ĉiam estas sufiĉe neordinara, kompreneble.

Sed kiel ni eksciu ĉu estis tiu? scivolis Mumintrolo. Mi ne eniros ĝin duafoje!

Eble oni povus logi iun alian tien, diris la snorko penseme.

Sed tio estus sufiĉe malnobla, diris Mumintrolo. Kiel ni povas scii ke li refariĝos ĝusta?

Ni prenu malamikon, proponis la snorko.

Hm, diris Mumintrolo. Ĉu vi konas iun?

La grandan raton sur la rubamaso, diris la snorko.

Mumintrolo kapneis. Ne eblas trompi ĝin.

Nu, do la formik-leonon? proponis la snorko.

En ordo, diris Mumintrolo. Iufoje li trenis mian patrinon suben en kavon kaj ĵetis sablon en ŝiajn okulojn.

Ili ekiris por trovi la formik-leonon kaj kunportis grandan skatolon. La ruzajn kavojn de la formik-leono oni devas serĉi sur la sablostrando, do ili piediris ĝis la maro. Ne daŭris longe ĝis la snorko trovis grandan rondan kavon kaj fervore signalis al Mumintrolo.

Jen li estas! flustris la snorko. Sed kiel ni logu lin en la skatolon?

Lasu min zorgi pri tio, flustris Mumintrolo al li. Poste li prenis la skatolon kaj kaŝis ĝin en la sablo iom for kun la buŝo supren.

Poste Mumintrolo diris per laŭta voĉo: Ili estas sufiĉe malfortaj mizeruloj, tiuj formik-leonoj! Li faris signon al la snorko kaj ambaŭ esperplene rigardis suben en la kavon. La sablo moviĝis tie sube sed nenio vidiĝis.

Tre malfortaj! daŭrigis Mumintrolo. Ili bezonas plurajn horojn por enfosi sin mem en la sablon, kredu min!

Jes, sed... diris la snorko dubante.

Certe, diris Mumintrolo farante furiozajn signojn per la oreloj. Plurajn horojn!

Tiumomente minaca kapo kun gapantaj okuloj aperis el la sablokavo.

Изображение к книге ĈAPELO DE SORĈISTO

Ĉu vi diris malforta? siblis la formik-leono. Mi enfosas min en tri sekundoj, nek pli nek malpli!

Sinjoro, vi sendube devus montri al ni kiel tio okazas por ke ni kredu tion, diris Mumintrolo flate.

Mi ĵetos sablon al vi, diris la formik-leono kolere. Kaj ĵetinte vin en mian kavon mi manĝos vin!

Ne, ne, petis la snorko timeme. Prefere montru al ni kiel rampi malantaŭen en la sablon en tri sekundoj!

Faru tion ĉi-supre kie ni pli bone vidos kiel vi faras, diris Mumintrolo kaj montris al la loko kie la skatolo estis kaŝita.

Ĉu vi pensas ke mi zorgas akrobati antaŭ infanetoj, diris la formik-leono moke. Sed li ne povis rezisti la tenton montri al ili kiel rapida kaj forta li estas. Dum malestimaj elsnufoj li rampis supren el sia kavo kaj fieraĉe demandis: Nu, kie mi enfosu min?

Jen, diris Mumintrolo montrante.

La formik-leono levis la ŝultrojn kaj starigis la kolharojn en timiga maniero.

Atentu! li kriis. Nun mi iros subteren, sed revenante mi manĝos vin! Unu, du, tri!

Kiel rotacianta helico la formik-leono retroiris suben en la sablon, rekte en la skatolon kaŝitan sub li. Tio vere okazis en tri sekundoj, aŭ eble eĉ en du kaj duono, ĉar li estis tiel terure kolera.

Rapide surmetu la kovrilon! kriis Mumintrolo. Ili forgratis la sablon kaj alŝraŭbis la kovrilon per granda forto. Poste ili per kuna peno levis la skatolon kaj komencis ruli ĝin hejmen. La formik-leono kriis kaj plendegis ene, sed la sablo sufokis lian voĉon.

Estas abomene kiel li koleras, diris la snorko. Mi ne kuraĝas pensi kio okazus se li elvenus!

Li ne elvenos, diris Mumintrolo trankvile. Kaj kiam li faros tion, mi esperas ke li estos transformita en ion teruran!

Alveninte al la mumindomo Mumintrolo kolektis siajn amikojn ŝovante la manojn enbuŝen kaj farante tri longajn fajfojn (kio signifis: io neimagebla okazis).