Eĉ la moskorato alvenis interesiĝante. Vi havu multajn tablojn, li diris. Tabletojn kaj tablegojn. En surprizaj lokoj. Neniu volas sidi senmova samloke en granda festeno. Ili kurados tien-reen pli aĉe ol kutime, mi timas. Kaj unue vi regalu per la plej bona kion vi havas. Poste ne gravas kion ili ricevos ĉar tiam ili ĉiuokaze estos gajaj. Kaj ne ĝenu ilin per spektaklo, kantado kaj tiaĵoj, sed lasu ilin mem esti programo.

Kiam la moskorato eldiris tiun surprizan vivosaĝon li retiriĝis al sia hamako por legi en la libro pri la Neneceso de Ĉio.

Kion mi surmetu? demandis Snorkfraŭlino nervoze. Ĉu la bluan harornamon el plumo aŭ la perlan diademon?

Prenu la plumojn, diris Mumintrolo. Nur plumoj ĉirkaŭ la oreloj kaj piedartikoj. Eventuale du-tri ŝovitaj en la vostopenikon.

Dankon! diris Snorkfraŭlino kaj ekkuris. En la pordo ŝi kunpuŝiĝis kun la snorko kiu alportis buntajn paperlanternojn.

Atentu! li diris. Vi kaĉigas la lanternojn! Se mi povus kompreni por kio fratinoj utilas! Kaj li marŝis en la ĝardenon kaj komencis pendigi la lanternojn de arboj. Dume la hemulo aranĝis artfajraĵojn en konvenaj lokoj. Troviĝis blua stelpluvo, fajroserpentoj, bengala neĝoŝtormo, arĝentaj fontanoj kaj raketoj kun pafoj.

Mi estas en tia neeltenebla ekscitiĝo! diris la hemulo. Ĉu ni ne povus sendi unu solan prove?

Ili ne vidiĝas en taglumo, diris la patro de Mumintrolo. Sed prenu fajroserpenton se vi volas kaj ekbruligu ĝin en la terpoma kelo.

Muminpatro staris antaŭ la ŝtuparo preparante ruĝan vinpunĉon en kelkaj bareloj. Li aldonis al ĝi sekvinberojn kaj migdalojn, konfititan lotuson, zingibron, sukeron kaj muskatfloron, unu-du citronojn kaj kelkajn litrojn da sorpa likvoro por gustigi la tuton.

De temp’ al tempo li gustumis la rezulton.

La rezulto estis bonega.

Unu afero estas malĝojiga, diris Snif. Ni ne havos muzikon. Snufmumriko foriris.

Ni laŭtigos nian malnovan muzikskatolon, diris Muminpatro. Ĉio estos en ordo! La duan toston ni faros je la honoro de Snufmumriko.

Kies estos la unua? demandis Snif esperplene.

De Tofslo kaj Vifslo, kompreneble, diris la patro.

La preparoj nur pliampleksiĝis. La loĝantoj de la tuta valo kaj arbaro, montaro kaj strando alportis manĝaĵojn kaj trinkaĵojn kaj ĉio estis metata sur la tablojn en la ĝardeno. Grandaj amasoj da lumaj fruktoj kaj enormaj buterpanpladoj, kaj sur tre malgrandaj tabloj sub la arbedoj oni prezentis nuksojn kaj folibukedojn, berojn sur tigoj, sukerradikojn kaj tritikajn spikojn. La patrino de Mumintrolo miksis patkukan paston en la bankuvo ĉar la potoj ne sufiĉis. Poste ŝi alportis dek unu netuŝitajn kruĉojn da konfitaĵo el la kelo (la dekdua bedaŭrinde krevis kiam la hemulo ekbruligis fajroserpentojn, sed tio ne gravis ĉar Tofslo kaj Vifslo lekis la plej grandan parton).

Imagslu! diris Tofslo. Tiom da bruslo nur je nia honorslo!

Jes, ne facilslas komprensli tion, diris Vifslo.

Tofslo kaj Vifslo havis la honorajn lokojn ĉe la plej granda tablo.

Kiam jam tiel mallumiĝis ke eblis eklumigi la lanternojn, la hemulo albatis gongon kio signifis: Nun ni eku!

Unue estis tre solene.

Ĉiuj vestis sin kiel eble plej bele kaj sentis sin iom nenaturaj. Oni salutis kaj riverencis kaj diris: bone ke ne venis pluvo kaj imagu ke la mansako estis trovita.

Neniu kuraĝis sidiĝi.

Muminpatro faris enkondukan paroladeton en kiu li rakontis kial oni aranĝis ĉi tiun festenon kaj dankis Tofslon kaj Vifslon.

Poste la patro diris ion pri la mallonga norda somero kaj ke ĉiuj kiel eble plej ĝoju kaj poste li ekparolis pri kiel estis en lia junaĝo.

Tiam la patrino de Mumintrolo alveturigis tutan ĉarumon da patkukoj kaj ĉiuj ekaplaŭdis.

Tuj estis iom malpli solene kaj post iom la festeno estis en plena plenumo. La tuta ĝardeno, eĉ la tuta valo estis plena de lumigataj tabletoj. Lumo-muŝoj kaj lampiroj ekbrilis kiel fajreroj kaj la lanternoj enarbe balanciĝis pro la nokta vento el nordo kvazaŭ grandaj belaj fruktoj.

La raketo kun pafoj ekflugis al la aŭgusta ĉielo en bela arko, kaj altege ĝi eksplodis en pluvon el blankaj steloj kiuj malrapidege sinkis super la valo. Ĉiu besteto turnis la vizaĝon al la stelpluvo kaj hurais – ho, estis mirinde!

Изображение к книге ĈAPELO DE SORĈISTO

Jen la arĝenta fontano ekŝprucis, jen ekblovis la bengala neĝoŝtormo super la arbopintoj! Kaj laŭ la ĝardenpado la patro de Mumintrolo alrulis barelegon kun ruĝa vinpunĉo. Ĉiuj alkuris kun siaj glasoj kaj Muminpatro plenigis ĉiujn, tasojn kaj bovlojn, betulŝelajn ujojn, konkojn kaj folikornetojn.

Je Tofslo kaj Vifslo! tostis la tuta Muminvalo. Hura’, hura’, hura’!

Huraslo! kriis Tofslo kaj Vifslo tostante unu kun la alia.

Poste Mumintrolo suriris seĝon kaj diris:

Nun mi proponas toston je Snufmumriko kiu ĉi-nokte vagas suden, sola, sed certe same feliĉa kiel ni. Ni deziru al li bonan tendejon kaj malpezan koron!

Kaj refoje la tuta valo levis siajn glasojn.

Vi parolis bone, diris Snorkfraŭlino kiam Mumintrolo residiĝis.

Nu, jes, diris Mumintrolo modeste. Sed mi elpensis ĝin antaŭe!

Sed Muminpatro elportis la muzikan skatolon en la ĝardenon kaj alkonektis grandegan laŭtparolilon. En unu momento la tuta valo pleniĝis de danco, saltado, tretado, svingado, flirtado. La arbospiritoj dancis enaere kun fluganta hararo, kaj rigidkruraj musoparoj ronde dancis en la laŭboj.

Ĉu vi permesas? diris Mumintrolo kun riverenco al Snorkfraŭlino.

Sed kiam li rigardis supren li ekvidis brilan randon super la arbopintoj.

Tio estis la aŭgusta luno.

Pli granda ol iam ĝi ŝvebis antaŭen, oranĝe flava kaj iom fadenmontra ĉe la rando kvazaŭ konfitita abrikoto. La lunbrilo ege mistere falis sur Muminvalon kiu pleniĝis de lumo kaj ombro.

Ĉi-nokte eĉ eblas vidi la lunajn kraterojn, diris Snorkfraŭlino. Rigardu!

Tie devas esti terure dezerte, pensis Mumintrolo. Kompatinda sorĉisto kiu vagadas tie supre serĉante!

Se ni havus bonan lornon ni kredeble povus ekvidi lin, diris Snorkfraŭlino.

Jes, diris Mumintrolo. Sed nun ni dancu!

Kaj la festeno daŭris kun kreskanta forto.

Ĉu vi estas lacsla? demandis Vifslo.

Tutsle ne, diris Tofslo. Mi pripenslas. Ĉiuj estas tiel afabslaj al ni. Ni devslus iom ĝojigsli ilin!

Tofslo kaj Vifslo kelkan tempon interflustris, kapjesis kaj ree flustris.

Poste ili rampis ĝis sia sekreta loko. Kiam ili reelvenis, ili kunportis la valizon.

Estis sufiĉe longe post noktomezo kiam la tuta ĝardeno subite pleniĝis de rozruĝa lumo. Ĉiuj ĉesis danci pensante ke tio estas nova artfajraĵo. Sed tio estis nur Tofslo kaj Vifslo kiu malfermis sian valizon. La Reĝa Rubeno kuŝis surherbe lumante, pli bela ol iam. La fajroj, lanternoj, eĉ la luno paliĝis kaj perdis sian brilon. Silente kaj ravite ĉiuj kolektiĝis ĉirkaŭ la flamanta gemo en pli kaj pli grandaj kaj densaj aroj.

Imagu ke troviĝas io tiel bela, ekkriis la patrino de Mumintrolo.

Kaj Snif profunde suspiris kaj diris: Feliĉaj Tofslo kaj Vifslo!

Изображение к книге ĈAPELO DE SORĈISTO

Sed la Reĝa Rubeno lumis kvazaŭ ruĝa okulo kontraŭ la nokte malluma tero, kaj supre sur la luno la sorĉisto ekvidis ĝin. Li jam rezignis plu serĉi kaj sidis laca kaj malĝoja sur la rando de kratero ripozante dum lia nigra pantero dormis iom fore.

La sorĉisto tuj komprenis kion signifas la ruĝa punkto sube surtere. Ĝi estis la plej granda rubeno de la mondo, la Reĝa Rubeno, kiun li serĉadis de plurcent jaroj! Li salte stariĝis kaj kun ardaj okuloj gapis al la tero surmetante la gantojn kaj fiksante la mantelon surŝultre. La juveloj kiujn li kolektis en ĝi li lasis fali sur la grundon – la sorĉisto zorgis nur pri unu sola gemo, tiu kiun li post malpli ol duonhoro tenos enmane.

La pantero ĵetis sin en la aeron kun sia mastro surdorse.

Pli rapide ol la lumo ili pelis sin antaŭen tra la universo. Siblantaj meteoroj tranĉis ilian vojon, stela polvo fiksiĝis en la mantelo de la sorĉisto kvazaŭ blovata neĝo.

Sub li la ruĝa fajrero radiis pli kaj pli intense. Li direktis sin rekte kontraŭ Muminvalon kaj per lasta mola salto la pantero surteriĝis sur la monton.

La loĝantoj de Muminvalo ankoraŭ sidis silente kontemplante la Reĝan Rubenon. Ili imagis vidi en ĝiaj flamoj ĉion plej belan, kuraĝan kaj bonan kion ili iam pensis kaj spertis, kaj ili ekemis refoje pensi kaj sperti tion. Mumintrolo memoris sian noktan vagadon kun Snufmumriko, kaj Snorkfraŭlino pensis pri kiel fiere ŝi konkeris la lignan reĝinon. Kaj la patrino de Mumintrolo imagis refoje kuŝi sur la mola sablo en sunbrilo vidante la ĉielon inter la balanciĝantaj kapoj de sablaj diantoj.

Ĉiu el ili estis fore en io memorata. Kaj tial ili ĉiuj saltetis kiam blanka museto kun ruĝaj okuloj eliĝis el la ombro kaj plandis antaŭen kontraŭ la Reĝan Rubenon. Post li sekvis plennigra kato, kiu kuŝigis sin surherben.

Laŭ tio kion oni sciis neniu blanka muso loĝis en Muminvalo, nek nigra kato.

Kateto, kateto! logis la hemulo.

Sed la kato nur fermis la okulojn kaj eĉ ne zorgis respondi.

Bonan vesperon, kuzo! diris la arbara rato.

La blanka muso rigardis ŝin per siaj ruĝaj okuloj, longan, malgajan rigardon.

Muminpatro alpaŝis kun du tasoj por regali la novalvenintojn per vinpunĉo, sed ili ignoris lin.

Certa malgajeco disvastiĝis en la valo, oni flustris kaj miris. Tofslo kaj Vifslo maltrankviliĝis, reenmetis la rubenon en la valizon kaj fermis la kovrilon. Sed kiam ili volis forporti la valizon, la blanka muso ekstaris sur la postaj piedoj kaj kreskis.

Li iĝis preskaŭ same granda kiel la mumindomo. Li iĝis la sorĉisto kun blankaj gantoj kaj ruĝaj okuloj, kaj kiam li plenkreskis li sidiĝis sur la herbojn rigardante Tofslon kaj Vifslon.

Malbelsla virslo, forirslu! diris Vifslo.

Kie vi trovis la Reĝan Rubenon? demandis la sorĉisto.

Zorgslu viajn proprajn aferslojn! diris Tofslo.

Neniu iam ajn vidis Tofslon kaj Vifslon tiel kuraĝaj.

Mi serĉas ĝin de tricent jaroj, diris la sorĉisto. Mi zorgas pri nenio alia en la tuta mondo!

Samsle farslas ni! diris Vifslo.

Vi ne povas forpreni de ili la Reĝan Rubenon, diris Mumintrolo. Ĝi estas honeste aĉetita de la morho! Sed Mumintrolo diris nenion pri tio ke ĝi estas aĉetita per la malnova ĉapelo de la sorĉisto (cetere li ja surhavis novan).

Donu al mi ion refortigan, diris la sorĉisto. Ĉi tio komencas ronĝi miajn nervojn.

Muminpatrino tuj alkuris kun patkuko kaj konfitaĵo kaj donis al li grandan teleron.

Dum la sorĉisto manĝis ĉiuj kuraĝis iomete alproksimiĝi. Iu kiu manĝas patkukon kun konfitaĵo ne povas esti tiel terure danĝera. Eblas paroli kun li.

Ĉu bongustslas? demandis Tofslo.

Jes dankon, diris la sorĉisto. Mi ne ricevis patkukon dum la lastaj okdek kvin jaroj!

Ĉiuj tuj kompatis lin kaj eĉ pli alproksimiĝis.

Kiam la sorĉisto finmanĝis li viŝis siajn lipharojn kaj diris: Mi ne povas forpreni de vi la Reĝan Rubenon, ĉar kio estas aĉetita devas esti aĉetita denove aŭ donacita. Ĉu vi ne povus vendi ĝin al mi por, ni diru du diamantaj montoj kaj valo plena de miksitaj gemoj?

Nenislam! diris Tofslo kaj Vifslo.

La sorĉisto suspiris kaj dum kelka tempo sidis pensante kun malgaja mieno.

Poste li diris: Lasu la festenon daŭri. Mi iom sorĉos por vi. Ĉiu ricevos sian propran sorĉon. Bonvolu deziri! Unue la mumingesinjoroj.

La patrino de Mumintrolo iom hezitis. Ĉu estu aĵoj videblaj, ŝi demandis, aŭ ideoj? Se vi komprenas kion mi celas.

Certe, diris la sorĉisto. Aĵoj kompreneble estas pli facilaj, sed verŝajne ankaŭ ideoj eblos.

Do mi tre dezirus ke Mumintrolo ne plu malĝoju pro la Snufmumriko, diris Muminpatrino.

Mi ne sciis ke tio vidiĝas, diris Mumintrolo ruĝiĝante.

Sed la sorĉisto iom svingis sian mantelon, kaj tuj la melankolio forflugis el la koro de Mumintrolo. Lia sopiro iĝis nura espero, kaj tio estis multe pli agrabla sento.

Mi havas ideon! vokis Mumintrolo. Kara sorĉisto, lasu la tutan manĝotablon kun ĉio sur ĝi flugi ĝis Snufmumriko, kie ajn li nun troviĝas!

En la sama momento la tablo altiĝis inter la arbopintoj kaj ŝvebis suden kun patkuko kaj konfitaĵo, kun fruktoj, floroj, vinpunĉo kaj bombonoj, kaj kun la libro de la moskorato, kiun li metis sur angulon de la tablo.

Изображение к книге ĈAPELO DE SORĈISTO

Ne, kio nun!? diris la moskorato. Bonvolu tuj resorĉi al mi mian libron!

Farite ne refariĝas! diris la sorĉisto. Sed vi ricevos novan libron, sinjoro. Bonvolu!

"Pri la neceso de ĉio", legis la moskorato. Sed tio ja estas tute erare! Tiu kiun mi havis temis pri la neneceso de ĉio!

Sed la sorĉisto nur ridis.

Nun ŝajne estas mia vico, diris la patro de Mumintrolo. Sed estas tre malfacile elekti! Mi pensis pri amaso da aferoj kaj neniu estas vere bona. Vitrodomon estas pli amuze mem fari. Same boateton. Cetere mi jam havas la plej multajn aferojn!

Sed eble vi tute ne bezonas deziri, proponis Snif. Vi povus anstataŭe lasi min deziri dufoje?

Nu, diris Muminpatro. Sed kiam oni esceptokaze rajtas deziri...

Provu iomete rapidi, diris la patrino de Mumintrolo. Deziru vere belan kovrilon por viaj memoroj!

Jes, tio estos bona, diris la patro ĝoje. Ĉiuj aŭdigis admirajn vokojn kiam la sorĉisto transdonis perlogarnitan kovrilon el oro kaj ruĝa marokeno.

Nun mi! vokis Snif. Propran boaton! Boaton kiel konko kun purpuraj veloj! La masto estu el jakarando kaj ĉiuj remilingoj el smeraldoj!

Tio ne estas malmulte, diris la sorĉisto amike svingante la mantelon.

Ĉiuj retenis la spiron, sed neniu boato vidiĝis.

Ĉu estiĝis nenio? diris Snif elrevigite.

Certe estiĝis, diris la sorĉisto. Sed kompreneble mi metis ĝin malsupre ĉe la strando. Vi trovos ĝin tie morgaŭ.

Ĉu kun smeraldaj remilingoj? demandis Snif.

Certe. Kvar kaj unu rezerva, diris la sorĉisto. Nun la sekva.

Nu, diris la hemulo. Se diri la veron mi rompis la botanikan fosileton kiun mi pruntis de la snorko. Do mi absolute bezonus novan.

Kaj li genufleksis *) bonedukite kiam la sorĉisto transdonis la novan botanikan fosileton.

*) La hemulo genufleksas ĉar aspektas iom stulte kapklini en robo. – Noto de la aŭtoro.

Ĉu ne estas lacige sorĉi? demandis Snorkfraŭlino.

Ne pro ĉi tiel facilaj aferoj! diris la sorĉisto. Kaj kion deziras la eta fraŭlino?

Tio sendube estos pli malfacila, diris Snorkfraŭlino. Ĉu mi rajtas flustri?

Kiam ŝi finflustris la sorĉisto mienis iom surprizite kaj demandis: Ĉu vi certas ke ili konvenos, fraŭlino?

Jes! Certe! spiris Snorkfraŭlino.

Nu, bone do! diris la sorĉisto. Estu!

En la sekva momento voko pro surprizo trairis la amason. Snorkfraŭlino staris antaŭ ili kun tute ŝanĝita aspekto.

Kion vi faris al vi!? ekkriis Mumintrolo indigne.

Mi deziris la okulojn de la ligna reĝino, diris Snorkfraŭlino. Vi ja trovis ŝin bela!

Jes, sed... murmuris Mumintrolo malfeliĉe.

Ĉu vi ne trovas ilin belaj? diris Snorkfraŭlino kaj ekploris.

Изображение к книге ĈAPELO DE SORĈISTO

Nu nu, diris la sorĉisto. Se tio ne estis bona do via frato povos deziri la malnovajn okulojn reen!

Jes, sed mi intencis ion tute alian, protestis la snorko. Mi ja ne kulpas se ŝi faras stultajn dezirojn!

Pri kio do vi pensis? demandis la sorĉisto.

Kalkulmaŝino! respondis la snorko. Maŝino kiu kalkulas ĉu aferoj estas justaj aŭ maljustaj, bonaj aŭ malbonaj.

Tio estas tro malfacila, diris la sorĉisto skuante la kapon. Tion mi ne kapablas.

Nu, do maŝino kiu skribas, diris la snorko. Mia fratino ja vidas same bone per siaj novaj okuloj!